De opleiding kraamverzorgende heeft een jaar geduurd.

Op 8 september 2010 ben ik begonnen, op 16 september 2011 was de deadline voor het inleveren van alle stukken en het eindgesprek.

 

Mijn eindgesprek stond gepland voor 12 september jl.

Vol goede moed sloot ik mijn gezin af en reed ik naar kantoor.

Na een kopje koffie, moest ik heel lang wachten. Mijn praktijkbegeleidster kwam uiteindelijk terug en besloot om het eindgesprek NIET te doen.

Ik was helemaal over m'n toeren: waarom niet?

 

Het schort bij mij nog wat aan mijn beroepshouding. Ik ben te amicaal en zie een kraamvrouw soms iets te veel als een "goede vriendin". Als er een klik is tussen kraamvrouw en mij, ben ik geneigd om iets te veel over mezelf te vertellen. Nee, geen schokkende dingen. Altijd onschuldig: huisdieren, woning, werk wat ik vroeger deed, etc.

Er is nog nooit een klacht ingediend door een gezin. Maar wel door begeleiding.

 

De eerste maanden liep ik fulltime mee met een stage begeleidster. Eén keer heeft een begeleidster me aangesproken over mijn "flapuit-karakter".

Na het doen van mijn eerste gesprekken, mocht ik "alleen" de praktijk in. Ik kreeg zelf een gezin en een afstandsbegeleidster kwam zo nu en dan langs. In het begin dagelijks, later nog maar 2x per 6 tot 8 dagen zorg.

En ook toen heb ik wel eens dingen gezegd tegen een begeleidster, terwijl een kraamvrouw dit kon horen. Gelukkig geen schokkende dingen, maar wel weer het "flapuit-gebeuren".  

 

Mijn praktijkbegeleidster vond dus dat ze me hierop niet kon laten slagen. Ze wilde het gesprek niet doen, omdat ik dan op het punt "beroepshouding" zou zakken.

Ik kon niet meer uit mijn woorden komen, moest huilen en snapte het ook helemaal niet. Zo erg was het toch allemaal niet?

 

Toen de team manager (die ook bij het gesprek aanwezig was) vroeg of ik nog iets kwijt wilde, waar mijn "ik voel me aangevallen - gedrag" vandaan kwam, ben ik gaan vertellen.
Over de schuldsanering, over mijn moeizame relatie met Rick, over mijn huidige woonsituatie, over alles. Alles kwam er uit.

 

Toen alles er uit was, begrepen de Team Manager en Praktijkbegeleidster het allemaal.

Er werd een contractverlening aangeboden: 3 maanden uitstel. Afstuderen in januari 2012.

 

Hoewel ik het zwaar kl*te vond, ben ik uiteraard akkoord gegaan. Ik kon niet anders.

 

En toen kwam een week later een telefoontje van mijn praktijkbegeleidster: "ik zit toch nog heel erg met jou in mijn maag. Je doet alles goed, je houdt je aan de protocollen, je weet waar je over praat, kortom: het enige waar je nog aan moet werken, is je beroepshouding. Daarom heb ik besloten om alsnog het gesprek met je te gaan doen. Ik verwacht je aanstaande donderdag op kantoor, ik heb al een roostervrije dag voor je aangevraagd!"

En zo zat ik 3 dagen later alsnog op kantoor en deed ik examen.

 

En ja hoor: ik ben geslaagd!  

 

Wel krijg ik in eerste instantie een jaarcontract, zodat ik de aankomende maanden nog "gecontroleerd" kan worden. Ik weet wat ik moet doen.

Inmiddels heb ik een psycholoog in handen genomen om aan mezelf te werken. Ik denk dat ik daarmee laat zien dat ik er écht voor wil knokken. Oude gewoontes moet ik afleren, ik moet leren omgaan met in het verleden gemaakte teleurstellingen en me richten op de toekomst.

 

13 oktober a.s. krijg ik mijn diploma, vanaf 13 oktober a.s. een jaarcontract met uiteraard een beter salaris. Ik krijg een 70% contract, wat inhoudt dat ik 7 á 8 dagen werk bij een gezin en daarna zo'n 5 dagen "weekend". De meeste leerlingen beginnen met dit contract, om er een beetje in te komen.   Ik ben benieuwd, ik heb er zin in!

 

 

 

Afgelopen donderdag hebben we voorlopig onze laatste les gehad op school.

Nu al? Ja, nu al! Het meeste leer je namelijk in de praktijk!

 

Vanaf aanstaande maandag begint mijn eerste officiële stage.

Op school zitten we met 14 meiden in de klas, waarvan er 4 (inclusief ik) van de vestiging in Noordwijk komen. Wij hebben met z'n viertjes het geluk gehad, dat we al mochten proeven van de praktijk. Vlak voordat de herfstvakantie begon, zijn wij al op "snuffelstage" geweest.

En nu gaan we voor het "echie", evenals alle andere meiden in de klas.

Spannend, want nu gaat het écht beginnen.

 

De eerste dag begint voor mij op maandag met een wachtdienst.

Vanaf 08.00 uur kan ik opgeroepen worden voor een partus, een mooi woord voor bevalling. Bij een bevalling is ook een kraamverzorgster aanwezig, om kersverse ouders wegwijs te maken bij de verzorging van hun baby'tje. Het kan dan zijn dat de kraamverzorgster bij dit gezin blijft, maar het kan ook zijn dat er een kraamverzorgster wordt gezocht die dichterbij woont, maar op dat moment geen wachtdienst had.

Maandag zal voor mij in het teken staan van de bevalling. Ik kan opgeroepen worden om dit mee te maken en dat is toch wel heel spannend.

 

Dinsdag zal ik naar een gezin gaan (als die tenminste gevonden wordt) en loop ik mee met de ervaren kraamverzorgster. Het is de bedoeling dat ik de eerste dag gewoon mee kijk en dat er in de loop van de week een rolwisseling plaatsvindt. Ik moet mij focussen op één onderdeel van een hele waslijst met praktijk onderdelen (denk aan: huishouden, verzorging baby, verzorging moeder, verzorging overige gezinsleden, evalueren dag, evalueren week, informatie geven, etc.) en dit keer heb ik gekozen voor de "huishouderlijke taken", om maar even "makkelijk" te beginnen. In eerste instantie zal mijn begeleidster dus uitleggen wat ik moet gaan doen, maar in de loop van de week moet ik de taken verdelen wat betreft het huishouden en geeft mijn begeleidster alleen aanvullende informatie of verbetert ze me op bepaalde dingen.  

 

Erg spannend dus allemaal, maar ik heb er wel echt zin in!

 

Via een vriendin van me kwam ik nog op een leuk idee en het is nu precies het goede moment om hiermee te starten.

Ik wil vanaf de eerste baby alles gaan bijhouden in een plakboek. Gewoon voor mezelf: om later terug te kunnen zien bij wie ik allemaal gewerkt heb. Ik wil dus één of twee bladzijden per gezin besteden en hier dan een fotootje van de baby bij plakken. Ik hoop dus maar dat alle gezinnen er mee akkoord gaan dat ik een fotootje maak van mijn 'kraamkind'. Het zou extra leuk zijn, als ik er dan ook een geboortekaartje bij kan plakken.  

Het lijkt me zo ontzettend leuk om dit allemaal bij te gaan houden!

Dan komt toch de creatieveling in mij weer naar boven. Leuk!

 

 

Hè bah... ik heb nu wéér reacties zitten verwijderen van mijn weblog.
Reacties die van onbekende mensen komen, veelal in het Engels en nergens over gaan.
Waar komen die reacties toch vandaan en wat heeft het voor nut om mijn hele weblog er mee vol te gooien?

 

Ik kom ze echt overal tegen: recente weblogs, maar ook in weblogs die al lang en breed in het archief staan. Jammer... op die manier ben ik dus minimaal een uur bezig om alle reacties te verwijderen. Ik blokkeer ook gelijk het I.P. adres, maar ja... ze worden duidelijk verstuurd vanaf een Proxy en dan kan je blokkeren wat je wil... het helpt niets.

 

Heeft iemand tips?

Of moet ik nu gewoon dagelijks even kijken of er onduidelijke, Engelse reacties geplaatst zijn en dagelijks verwijderen?

Of gewoon mijn weblog sluiten....?

 

 

De opleiding tot kraamverzorgende is op 8 september jl. gestart en ondanks dat het behoorlijk pittig is, is het ook hartstikke leuk!

Ik heb een leuke klas, we zijn met 14 meiden. De leeftijden verschillen ook behoorlijk: de jongste is 18 jaar, de oudste is 52 jaar. Duidelijk is dat ik niet de enige ben die aan een "nieuw leven" begint.  

 

De opleiding vindt plaats in Gouda, daar rij ik dus 2 á 3 keer per week heen. Iedere dag kom ik in de file terecht, maar het is het waard.  

Nu hebben we twee weken vakantie, we komen uit alle delen van het land dus de herfstvakantie valt niet gelijk met andere provincies. Mijn praktijkbegeleider vond het leuk als wij -van onze locatie, 4 meiden- deze week eens op snuffelstage zouden gaan.

 

Afgelopen maandag begon om 08.00 uur mijn "wachtdienst". Vanaf 08.00 uur kon ik gebeld worden om naar een gezin te gaan en mee te lopen met een ervaren kraamverzorgster. Helaas was er maandag geen geschikt gezin, maar dinsdag kon ik alsnog om 08.00 uur vertrekken. Ik kreeg telefonisch de gegevens van het gezin en wat er van mij verwacht werd.

Doodeng, spannend, maar ook hartstikke enthousiast natuurlijk!

 

Ik mocht naar een gezin. Vanwege privacy redenen kan ik er natuurlijk niet al te veel over vertellen. Alleen dat het een enorm lieve baby is en ik eigenlijk al helemaal verliefd ben om dat kleine hummeltje!

De eerste dag keek ik vooral over de schouder van de ervaren kraamverzorgster mee.  

De tweede dag hielp ik vooral mee in het huishouden. Daar heb ik gelukkig ervaring mee, dus daar kreeg ik al complimentjes over.

 

Vandaag is de 4e dag en hoewel ik nog geen echte kraamverzorgster-dingen heb gedaan, heb ik wel een enorm goed beeld gekregen over de werkzaamheden.

Er komt zoveel bij kijken! Je bent er niet alleen voor de baby, maar ook mama moet het goed doen. Gelukkig is dit kersverse gezin hartstikke goed bezig. Geen complicaties. Zowel moeder als baby doen het super! En papa zal ik niet vergeten: ook hij gaat fantastisch!

 

Het is erg leuk en ik ben er nu echt van overtuigd dat ik de juiste stap heb genomen!

 

 

Het gaat gebeuren!
Jorieke gaat terug naar school!

Het is nu helemaal zeker, vandaag heb ik de leerovereenkomst getekend en morgen gaat ie op de post!

 

Een paar weken geleden heb ik een psychologische test en een daarbij behorende "logisch nadenken" toets gemaakt. Ik heb het nu zwart op wit: ik ben normaal!

Hoera! Nog eventjes was ik bang dat er misschien iets anders uit zou komen. Je weet het immers nooit, die vragen zijn altijd zo tricky! Voor hetzelfde geld kom je eruit al een psychisch gestoorde maniak! Maar gelukkig ben ik psychisch in orde!

Ik ben zelfs zó in orde, dat ik van mijn toekomstige werkgever een kortere opleiding mag gaan doen!

 

Tijdens de informatiebijeenkomst van een paar maanden geleden, werd er uitgelegd dat er drie soorten opleidingen zijn. De eerste opleiding is tevens de kortste opleiding van ca. 6 maanden. Deze is alleen voor mensen die al uit de zorg komen en al het nodige weten over de verzorging van o.a. baby's en hun moeder.

Zij leren in die maanden alleen de bijbehorende vakken, zoals bijvoorbeeld het geven van borstvoeding.

 

De tweede opleiding is een thuisstudie. Je werkt grotendeels thuis. De eerste 8 weken ga je wel één keer per week naar school, maar voor de rest moet je gemotiveerd genoeg zijn om thuis te kunnen werken. Deze opleiding duurt 12 maanden.

 

De derde opleiding is de langste opleiding. Deze duurt   16 maanden en hierbij ga je de eerste 10 weken veel naar school, gemiddeld 3 dagen per week. Je loopt ook nog stage en werkt tevens 1 dag per week thuis.

 

De laatste opleiding was bedoelt voor mij en voor andere mensen die nog nul ervaring hadden in de zorg.

Maar omdat ik hoog scoorde met de "logisch nadenken" toets en zeer goed scoorde met de psychologische test, mag ik de opleiding van 12 maanden gaan doen.

Ze vinden me dus blijkbaar gemotiveerd genoeg om veel thuis te studeren! Ik hoop -maar daar ga ik natuurlijk helemaal vanuit- dat het me gaat lukken!

 

Vroeger nam ik het nooit zo serieus met het maken van huiswerk en het leren van proefwerken. School was leuk, maar vooral het stiekem roken in het fietsenhok. Het steeds maar opnieuw verzinnen van smoesjes op de vraag: "waar was je de eerste twee lesuren?"

Het zelf schrijven van briefjes met nagemaakte handtekening van mijn moeder (had ze maar niet zo'n makkelijke handtekening moeten nemen, hoor!)

Ik ging gemiddeld 5 keer per maand naar de tandarts (in werkelijkheid heb ik nu, op mijn 31ste, nog steeds geen gaatjes) en 8 keer per maand naar de huisarts (dat kon toch niet nagevraagd worden, mijn huisarts had immers beroepsgeheim!)

Maar nu... nu ga ik iets doen wat ik écht leuk vind. Ik heb geleerd van het niet-leren, nu begin ik er op tijd mee!  

 

Hoewel ik het enorm spannend vind, heb ik er ook echt ontzettend veel zin in!

Laat het nieuwe leven maar beginnen!

Weer een stap vooruit!

 

 

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat van me liet horen.

We zullen maar zeggen: "geen nieuws, is goed nieuws". En zo is het ook.

Er gebeurd weinig schokkends. Ik heb helaas nog steeds geen baan gevonden, maar ik heb wel geprobeerd om een uitkering aan te vragen. Ik dacht dat ik daar geen recht op zou hebben, maar een vriendin zei letterlijk: "je hebt in Nederland áltijd recht op een uitkering, het is alleen de vraag uit welk potje het moet komen..." en dus belde ik het UWV en de telefoniste bevestigde deze uitspraak.

 

Het ging in sneltreinvaart, binnen 2 dagen zat ik bij het UWV Werkbedrijf (voorheen CWI) om afspraken te maken wat betreft solliciteren en binnen een week had het UWV al e.e.a. voor me uitgerekend. Ik had gewoon recht op een WW uitkering vanaf 1 maart 2010, mijn eerste dag als 'werkeloze'. Alleen kreeg ik een sanctie, omdat ik de uitkering direct op 1 maart had moeten aanvragen en niet twee maanden later. Ik werd dus gekort op mijn uitkering. Maar ja, als je rekent op nul euro, is elke 10 euro mooi meegenomen.  

 

Het bedrag is inmiddels gestort (binnen 3 weken! Daar stond ik van te kijken, gezien de negatieve ervaringen   met het UWV uit het verleden). Ik heb mijn vaste lasten kunnen betalen en ondertussen blijf ik solliciteren. Ondanks het feit dat ik hoogstwaarschijnlijk in september ga beginnen met een opleiding!

 

Ja ja, mijn sollicitatiebrief aan de kraamzorg is goed ontvangen. Ik kreeg direct een telefoontje met de mededeling dat ze erg enthousiast waren. Vervolgens werd ik uitgenodigd voor een informatiebijeenkomst en na deze bijeenkomst kon ik me aanmelden voor een sollicitatiegesprek. Het gesprek heeft inmiddels plaatsgevonden en ik ben aangenomen.

Dit is wel onder voorbehoud. Omdat de opleiding erg zwaar is, wil men wel zeker weten dat ik dit aan kan. Daarom heb ik inmiddels ook een psychologische test gehad. Ze lieten me 2 tests doen via internet, het resultaat werd tijdens de afspraak besproken. Het enige "nadelige" aan mij, is dat ik een behoorlijke flapuit kan zijn. Dat wist ik al en daar kan ik aan werken. De rest viel allemaal binnen de standaard normen. Ik ben dus gewoon normaal. Altijd fijn om te weten.

Daarnaast kreeg ik zo'n test waarbij je logisch moest nadenken: vier plaatjes op een rijtje, wat zou het vijfde plaatje moeten zijn (met 5 mogelijkheden). Leek een beetje op de Cito toets van de basisschool. Ik dacht dat ik daar niet hoog op zou scoren. Soms zie ik het gewoon niet en gok ik maar wat. Maar blijkbaar heb ik "logisch gegokt", want ik scoorde boven het gemiddelde!

 

Het bedrijf dat de test aflegde, gaat een adviserend rapport maken en stuurt dit aan de kraamzorg. Voor mij is het nu afwachten of ze een positief advies geven.

Zo ja, dan zal ik waarschijnlijk nog een rekentoets moeten doen bij het ROC in Amsterdam, de school die de opleiding verzorgd. Ik ben benieuwd. Ik hoor binnen 2 weken meer.

 

Inmiddels ben ik nu 4 maanden uit de WSNP en gister ontving ik een brief van een deurwaarderskantoor. De ABN AMRO probeert de hypotheekschuld alsnog te verhalen. Ik vind dat zo'n onzin! Ze zijn akkoord gegaan met de voorwaarden van de WSNP in januari 2007. Drie jaar lang hoor je niets van ze, geen brief, geen telefoontje, niets. En opeens, na drie jaar, krijg je een brief. En er stond ook nog eens een super mooi bedrag op: bijna 60.000 euro (dit is de hypotheekschuld, met administratiekosten en incassokosten). Of ik dat even binnen 5 dagen wil betalen.

 

Natuurlijk heb ik meteen gebeld, maar het deurwaarderskantoor wist niets van een schuldsaneringsregeling. Dus nu heb ik een kopie van het Vonnis opgestuurd. Ik ben benieuwd.  

 

Maar wat ik niet snap... de ABN AMRO heeft door de WSNP regeling amper geld gekregen. Het grootste gedeelte is kwijtgescholden. Waarom gaan ze nu dan alsnog kosten maken, door een deurwaarderskantoor in te schakelen? Terwijl ze toch zouden moeten weten dat ze bij mij niets meer kunnen en mogen halen?

 

Nou ja, het zal wel. Ik ben schuldenvrij en natuurlijk vind ik dat heel vervelend voor alle schuldeisers. Maar ik wil nu wel door met mijn nieuwe leventje!

 

 

 

Eigenlijk had ik meer rekeningen en herinneringen verwacht.

Ik ben zo gewaarschuwd door mijn bewindvoerder, dat ik bij wijze van spreken de koffie al klaar had staan voor al die deurwaarders die nog een poging zouden komen doen.

Maar tot nu toe is de herinnering van de Vereniging van Eigenaren het enige wat ik heb ontvangen. Ik heb een nette brief met kopie van mijn schone lei retour gestuurd, maar nooit meer een reactie mogen ontvangen.

 

En hier, naast mijn computer, ligt een hele stapel kopietjes van mijn schone lei. Ik dacht dat het wel handig was, voor al die herinneringen en aanmaningen die ik nog kon verwachten. Het stapeltje is nog onaangebroken.

 

Het is toch bijna jammer, dat ik niet kan pronken met mijn schone lei?

 

Voor de rest gaat het erg goed.

Helaas heb ik geen baan meer, maar gelukkig hoef ik me financieel niet zoveel zorgen te maken, mijn huisgenoot verdiend genoeg om de huur en overige vaste lasten in haar eentje te betalen. Ik verzorg nu tijdelijk fulltime alle huisdieren: 4 honden en uh... 8 konijnen.

De konijnen Bob en Annie waren erg gelukkig met z'n tweetjes.

Toen we ze kochten, werden we door het meisje van de dierenwinkel ook gewaarschuwd: het zijn een mannetje en vrouwtje. Daarom ook Bob en Annie (naar 'de Rooij', van Paul de Leeuw). Bij de dierenarts kregen we echter te horen dat Bob een meisje was. Maar oké, Bob voor een meisje was in onze ogen ook wel goed.

Bob bleek dus toch een jongen en het geluk van Annie en Bob werd beloond met 4 koters. Wisten wij veel dat we Bob direct in een apart hok moesten zetten? Dat deden we pas na de waarschuwingen die we zagen op internet. Maar dat was te laat... 4 weken na het eerste nestje, kreeg Annie zomaar nóg 3 kids.

Bob is inmiddels overleden. Vreselijk, hij is uitgebroken uit de ren en aangevallen door de honden. Nee, niet aan stukken gescheurd... maar een hartaanval vanwege de schrik.

Bob kan gelukkig vol trots neer kijken op zijn kersverse gezinnetje: Annie doet het uitstekend.

 

Goed, dat verklaard dus het enorme aantal huisdieren (zie ook Mama Whoopy)

Ik wandel 3 keer per dag met de honden in de duinen, doe het huishouden en verzorg de konijnen. En ondertussen kan ik op mijn gemak zoeken naar een leuke baan. Mijn huisgenoot heeft gezegd dat ik dit keer goed moet nadenken over wat ik wil. Weer het administratieve leven in? Eerlijk gezegd heb ik daar geen zin meer in.

Ik wil een parttime baan, zodat ik het huishouden en de dieren kan blijven doen. Huisgenoot doet het fulltime en zo kunnen we makkelijk rond komen en nog sparen ook!

 

En nu is mijn oog gevallen op iets wat totaal anders is dan wat ik altijd gedaan heb: kraamverzorgende! Ik zag de advertentie, las hem eens goed door en dacht: "DIT IS HET!"

Het bedrijf verzorgt de opleiding. Dat betekent dat je betaald krijgt in de periode dat je studeert. Daarna ben je zeker van een baan en werk je 7 of 8 dagen achter elkaar (inclusief weekenden en feestdagen) en daarna ben je een x-aantal dagen vrij.

Er is van alles mogelijk als het gaat om contracten. Dus als ik aangeef dat ik maximaal 16 dagen per maand wil werken, kan dat.

 

Uit het stof moest ik mijn CV vissen en aanpassen.

En het Word document staat al open: ik ga zo de brief schrijven. Maar tjonge, wat is dat lang geleden! Hoe schrijf ik ook al weer een sollicitatiebrief? Het ergste is: ik weet niet eens meer uit welke krant ik de advertentie heb! Foei!

Misschien moet ik maar gewoon lekker mezelf zijn en beginnen met schrijven.

Mijn lieve moeder leest de brief wel even na, voordat ik hem verstuur.

 

Op naar een nieuw leven? Ik hoop het!